Jednym z najstarszych zwyczajów związanych z okresem przedwielkopostnym jest czterdziestogodzinne nabożeństwo, czyli uroczysta i nieprzerwana adoracja Najświętszego Sakramentu trwająca symboliczne czterdzieści godzin. Liczba ta odwołuje się do czasu, jaki – według tradycji – ciało Chrystusa spoczywało w grobie od Wielkiego Piątku do poranka Zmartwychwstania.
Początki tej praktyki sięgają przełomu XV i XVI wieku. Rozwinęła się ona szczególnie w Mediolanie oraz w Rzymie jako forma wynagrodzenia za grzechy i duchowe przygotowanie wiernych do czasu pokuty. W okresie baroku nabożeństwo czterdziestogodzinne stało się bardzo popularne w całej Europie. Papieże zachęcali do jego praktykowania, widząc w nim nie tylko wyraz pobożności eucharystycznej, ale także odpowiedź na zagrożenia duchowe i społeczne swoich czasów.
W tradycyjnej formie adoracja rozpoczyna się uroczystą mszą świętą i wystawieniem Najświętszego Sakramentu w monstrancji. Ołtarz jest bogato przystrojony świecami i kwiatami, co podkreśla królewską godność Chrystusa obecnego w Eucharystii. Przez kolejne godziny wierni czuwają na modlitwie – indywidualnie i wspólnotowo – odmawiając różaniec, litanię, śpiewając pieśni eucharystyczne. Nabożeństwo kończy się uroczystym błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem.
W wielu parafiach czterdziestogodzinna adoracja odbywa się w ostatnie dni karnawału – niejako w kontrze do hałaśliwej zabawy świata. To czas ciszy i skupienia, który pomaga przejść od rozproszenia ku refleksji. Wpatrując się w Hostię, wierni uczą się postawy trwania przy Chrystusie, który za kilka dni poprowadzi ich na drogę krzyża.
Środa Popielcowa
Wielki Post rozpoczyna Środa Popielcowa. Tego dnia w kościołach odbywa się obrzęd posypania głów popiołem. Kapłan wypowiada słowa: „Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Te krótkie formuły streszczają duchowy sens całego okresu: przypomnienie o przemijalności życia i wezwanie do nawrócenia.
Zwyczaj posypywania głów popiołem ma korzenie biblijne. W Starym Testamencie popiół był znakiem żałoby, skruchy i pokuty. Królowie i prorocy, ludzie bogaci i ubodzy – wszyscy, którzy chcieli wyrazić swoje uniżenie przed Bogiem, przywdziewali wór pokutny i posypywali głowę popiołem. Kościół przejął ten symbol, nadając mu wymiar wspólnotowy.
Popiół używany w liturgii pochodzi ze spalonych palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku. To piękny znak ciągłości: triumfalne „Hosanna” sprzed roku zostaje przemienione w popiół, przypominając, że ludzki entuzjazm jest kruchy, a prawdziwa chwała prowadzi przez krzyż.
W Rzymie Środa Popielcowa ma szczególną oprawę związaną z tradycją liturgii stacyjnej. Papież wraz z wiernymi rozpoczyna modlitwę w kościele św. Anzelma na Awentynie, skąd procesja udaje się do bazyliki św. Sabiny. Tam sprawowana jest msza święta z obrzędem posypania głów popiołem. Tradycja stacyjna sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa, gdy biskup Rzymu wraz z wiernymi gromadził się w różnych kościołach miasta na wspólnej modlitwie. Dziś jest ona znakiem jedności Kościoła wokół Następcy św. Piotra i przypomnieniem, że Wielki Post jest drogą całej wspólnoty.
Post ścisły i wstrzemięźliwość
Wraz z rozpoczęciem Wielkiego Postu Kościół przypomina o praktyce postu. Post ścisły obowiązuje w Środę Popielcową oraz w Wielki Piątek. Oznacza on ograniczenie się do trzech posiłków w ciągu dnia, z których tylko jeden może być do syta. Prawo to dotyczy osób między 18. a 60. rokiem życia, chyba że stan zdrowia nie pozwala na jego zachowanie.
Obok postu ścisłego istnieje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, która obowiązuje wszystkich wiernych od ukończenia 14. roku życia w każdy piątek roku (chyba że w danym dniu przypada uroczystość). W Polsce Konferencja Episkopatu przypomina, że wstrzemięźliwość ta ma charakter zarówno pokutny, jak i wychowawczy – uczy panowania nad sobą i solidarności z potrzebującymi.
Post nie jest jednak jedynie przepisem dietetycznym. Jego sens jest głęboko duchowy. Ograniczenie pokarmu ma otworzyć serce na Boga i drugiego człowieka. W tradycji chrześcijańskiej post zawsze łączył się z modlitwą i jałmużną. To trzy filary wielkopostnej drogi: modlitwa pogłębia relację z Bogiem, post oczyszcza serce, a jałmużna uczy miłości bliźniego.
Czas decyzji
Dni poprzedzające Wielki Post – adoracja czterdziestogodzinna, Środa Popielcowa i praktyka postu – są zaproszeniem do zatrzymania się. Kościół nie rozpoczyna czasu pokuty nagle. Najpierw daje wiernym chwilę ciszy przed Najświętszym Sakramentem, potem stawia przed nimi znak popiołu i wreszcie proponuje konkretne praktyki duchowe.
W świecie, który często ucieka od myśli o przemijaniu i niechętnie podejmuje wysiłek wyrzeczenia, te znaki mogą wydawać się anachroniczne. A jednak co roku tysiące wiernych przyjmują popiół na swoje głowy i podejmują post. To znak, że człowiek wciąż potrzebuje prawdy o swojej kruchości i nadziei, która przekracza śmierć.
Wielki Post nie zaczyna się więc od smutku, lecz od decyzji. Adoracja uczy trwania przy Chrystusie. Popiół przypomina o potrzebie nawrócenia. Post prowadzi do wolności serca. Wszystko to przygotowuje nas na największą tajemnicę wiary – zwycięstwo życia nad śmiercią w poranek Zmartwychwstania.
Czytaj wszystkie najważniejsze informacje z powiatu strzeleckiego. Kup aktualne e-wydanie - "Strzelca Opolskiego"!
Komentarze