Przypomnijmy, że pierwsze podobne zdarzenie w powiecie miało miejsce w nocy z 14 na 15 stycznia tego roku. Wilki przeszły przez ogrodzenie i zabiły dwa młode daniele w hodowli Gerarda Koika w Suchodańcu. Tym razem do ataku doszło w zagrodzie w Krośnicy, w miejscu za budynkami mieszkalnymi.
– Po południu 12 listopada wpuściłam daniele na mały wybieg, ponieważ rosła tam ładna trawa. Chciałam, by w nocy mogły sobie ją nieco wygryźć. Następnego dnia miały wrócić na drugie, większe pastwisko, ale rano zadzwonił do mnie kolega, wskazując, że połowa danieli leży zagryziona. Gdy dotarłam na miejsce, od razu było widać, iż to zagryzienie jest wynikiem wejścia wilka i „zabawy” drapieżnika z tymi zwierzętami. Zresztą poza siatką widać, że są tu ślady wilka – mówi Ewa Grabowska, właścicielka hodowli. – Na pozostałych pięciu, które przeżyły, nie ma żadnych śladów, więc podejrzewam, że byk (samiec daniela – red.), który przeżył, bronił się porożem i obronił pozostałą czwórkę. W sumie straciłam wszystkie młode, czyli osiem sztuk, plus sześć dorosłych łań.
Przyszły się bawić?
Tym, co rzuca się w oczy, jest charakter obrażeń. Ciała noszą ślady zębów, część z nich jest też rozpruta, ale mięśnie i wnętrzności nie zostały zjedzone.
– Pewnie się długo męczyły, zanim umarły, bo część z nich wygląda tak, jakby zostały zamęczone, a wilki robiły to raczej dla zabawy niż dla zdobycia pożywienia – mówi właścicielka stada.
Czy wilk lub inny drapieżnik może zrobić coś takiego dla zabawy? Generalnie psowate ani kotowate nie zabijają dla rozrywki. Człowiek może to jednak tak odbierać. Wszystko z racji zjawiska zwanego surplus killing, czyli zabijania nadmiarowego, zwanego też „syndromem kurnika”. W takiej sytuacji górę bierze instynkt łowiecki, który w połączeniu z bliskością ofiary i tym, że ta nie może uciec, sprawia, że wilki, ale też kuny czy lisy zaczynają rzeź, zabijają znacznie więcej ofiar, niż są w stanie w danym momencie zjeść. Reszta w takiej sytuacji jest porzucana lub czasem zostawiana „na później”.
Jak to się stało, że drapieżniki dostały się do środka? Wokół zagrody widać ślady psowatych, co sugeruje, iż obchodziły ogrodzenie. W jednym miejscu siatka została lekko pogięta, co mogłoby sugerować, że wilki właśnie tam sforsowały płot.
– Tam nawet widać sierść na siatce, więc najprawdopodobniej wilki po prostu ją przeskoczyły. Ja, ogradzając to miejsce, miałam nadzieję, że dobrze to zrobiłam. Działałam bowiem według tego, co jest napisane w ustawie, ale one mimo wszystko sobie z nim poradziły – mówi właścicielka o płocie wysokim na około 2 metry.
Jak zauważa hodowczyni, poniosła znaczne straty. Koszt samej utylizacji ciał to około 1500 zł. Wartość młodego daniela przy sprzedaży to około 600 zł, dorosłe są warte około 1000 zł. Mowa tu jednak jedynie o cenie zwierząt. Jeśli weźmiemy pod uwagę ich wartość hodowlaną oraz fakt, że samice mogły jeszcze rodzić młode, to mowa tu o stratach na poziomie nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Pieniądze nie są jednak dla właścicielki najważniejsze. Dużo bardziej żal jej zwierząt.
Zwierzęta pod ochroną
Wilki jako dziko żyjące zwierzęta należą do Skarbu Państwa.
– Są one też pod ochroną. Pytanie brzmi więc, jak powinna wyglądać procedura odszkodowania, bo te straty są niemałe. Niestety nikt (w piątek do południa – red.) nie udzielił mi konkretnych informacji. Dodzwoniłam się do RDOŚ, mają przyjechać pozbierać materiał dowodowy, ale nikt z nich nie powiedział mi, jak ma wyglądać procedura, która da mi odszkodowanie – mówiła rano, przed wizytą RDOŚ, Ewa Grabowska. – Pragnę nagłośnić tę sprawę, bo chciałabym, aby ta procedura odszkodowawcza stała się łatwiejsza. Chciałabym też, aby zrobiono coś z ochroną wilka. Ja rozumiem, że zwierzę to musi być w lasach i jest to naturalna sprawa, że mamy takiego drapieżnika: uważam to za dobrą rzecz. Wydaje mi się jednak, że należałoby kontrolować tę populację. To nie jest pierwsze takie zdarzenie, a mimo tego, że staramy się odgradzać nasze stada od tego, co się dzieje wokół, to jednak dochodzi do ataków. Chciałabym więc, by ta informacja poszła w świat i by ktoś zastanowił się, co z tym zrobić – mówi hodowczyni.
Zagrożenie z lasu
Podobne zdanie ma wielu okolicznych mieszkańców.
– Mam gospodarstwo tuż za lasem i czekam tylko, kiedy wilki wejdą. Boję się, że u mnie stanie się podobnie. Mam ponad 200 sztuk bydła. Te danielki były dobrze ogrodzone, a wilki weszły. Co ja mam zrobić? W nocy nie spać? Z siekierą stać? Im nie można nic zrobić, bo są pod ochroną – martwi się lokalny rolnik Jan.
Zauważa również, iż problemem stają się ostatnio nie tylko wilki, lecz także dziki, które w tym sezonie zniszczyły mu dużą część pola, wchodząc w szkodę.
– Są tu co najmniej dwie sztuki, które były widywane i przeze mnie, i przez moich kolegów. Myślę, że tych ataków może być coraz więcej. Wiem, że rolnicy wypuszczają też bydło na wypas na łąki i następnym krokiem może być atak na cielaka. Dla takiego dużego wilka cielę to nie problem, tym bardziej jak są dwa albo cała wataha. U siebie w hodowli aż tak nie boję się, że wilki przyjdą do danieli, bo mam światła, które reagują na ruch. Pies myśliwski też jest na wolnym wybiegu i jakby podeszły, to narobi takiego hałasu, że mnie obudzi – mówi jeden z lokalnych hodowców danieli, a zarazem myśliwy.
– Poluję w tych lasach nieopodal miejsca hodowli danieli pani Ewy i widziałem tutaj na łąkach dwa miesiące temu rozszarpanego jelenia, co było na 100% zrobione przez wilki, bo to one zostawiają takie charakterystyczne ślady. Mam też informacje od kolegów z sąsiedniego koła łowieckiego, że też widują ślady działalności tych drapieżników. Wilki w naszych lasach mają dużo pożywienia, ale jest go zdecydowanie mniej niż w momencie, w którym te drapieżniki się tu pojawiły. Dużo młodych jeleni i młodych saren pada ich ofiarą. Widzimy to, znajdując ich szczątki – dodaje.
Jak to jest, że z jednej strony w lesie jest dużo zwierząt, a z drugiej drapieżniki atakują hodowle? Chodzi o bilans energetyczny. To są „łatwe kalorie” do zdobycia, których nie trzeba gonić po lasach.
Wydarzenia te niepokoją również lokalne władze.
– Wokół nas są piękne lasy. Ludzie często w nich odpoczywają. Wielu chodzi z kijkami, biega, jeździ na rowerze, spaceruje całą rodziną, a ja zaczynam się powoli obawiać. Bo to, że wilki są, to nie nowość. One były tu widywane już od dawna, ale od dwóch lat zaczynają podchodzić coraz bliżej. Są coraz bardziej widoczne. Może więc warto by przemyśleć temat ochrony wilka. Boję się bowiem, by nie zaczęły się interesować człowiekiem – mówi Marzena Baksik, wójt Izbicka.
Od płoszenia aż po odstrzał
Ile faktycznie wilków żyje w gminie Izbicko?
– Nie dysponujemy precyzyjnymi danymi dotyczącymi liczebności wilka w naszym regionie. Wilki to duże zwierzęta o zmiennej wielkości swojego terytorium, sprawnie przemieszczające się i migrujące. Nie znamy wielkości i rozmieszczenia grup rodzinnych – mówi rzecznik prasowa Nadleśnictwa Strzelce Opolskie Agnieszka Polowczyk.
Można jednak domniemywać, że w rejonie Izbicka zamieszkują dwa osobniki.
– Wilki mają bardzo duży areał osobniczy, od 100 do 300 km². Wiemy, że na terenie naszego nadleśnictwa praktycznie na stałe występuje około 10 wilków. Dwa z nich żyją w leśnictwach Otmice i Kalinów – mówił „Strzelcowi” w lutym tego roku Krzysztof Wiśniewski, zastępca nadleśniczego Nadleśnictwa Strzelce Opolskie, kiedy doszło do podobnego ataku w Suchodańcu.
– Czy tych wilków jest aż tyle? To jest kwestia dyskusyjna. Pewne jest, że ich obecność i to, co wyczyniają, jest spektakularne, w związku z tym natychmiast uzyskuje to duży rozgłos. Więc w tym też może kryć się to, że postrzegamy, że tych wilków jest dużo – mówi Andrzej Maryk, naczelnik Wydziału Ochrony Przyrody i Obszarów Natura 2000 z RDOŚ w Opolu.
Oficjalnie RDOŚ na chwilę obecną nie potwierdza, że w Krośnicy zaatakowały wilki. Prowadzone jest postępowanie wyjaśniające w tej sprawie. Na miejscu rozstawiono fotopułapki, zebrano dowody do analizy. Eksperci muszą bowiem mieć pewność co do sprawcy ataku. Za sprawę tę mogą bowiem odpowiadać też np. zdziczałe psy. Oficjalna informacja powinna się ukazać wkrótce. Mimo to ekspert wskazuje, co mogą zrobić lokalne władze, jeśli rzeczywiście przypuszczenia hodowców się potwierdzą.
– Procedury są dosyć proste. Za potrzeby zbiorowe społeczności odpowiada gmina. Jeśli gmina uzna, że liczba wilków i to, co się dzieje w związku z ich obecnością, stwarza zagrożenie bezpieczeństwa, to jest to „potrzeba zbiorowa społeczności” i wtedy gmina reaguje w imieniu społeczności, zwracając się o wykonanie pewnych czynności, które są zakazane, bo wilk jest zwierzęciem objętym ochroną. Gmina może wystąpić o płoszenie, niepokojenie wilka, używając sygnałów hukowych i wizualnych np. fladr (czerwonych wstążek), po skrajny przypadek, czyli możliwość zabicia tego zwierzęcia. Z tym, że w tym aspekcie my jako RDOŚ możemy wydać zgodę na płoszenie, niepokojenie, a jeśli chodzi o zabicie, organem upoważnionym jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska – mówi.
Dla hodowczyni z Krośnicy to, co się stało, jest przekroczeniem pewnej granicy.
– Nie mam zamiaru bardziej rozwijać hodowli. Zostanę przy tym, co jest, a gdy te zwierzęta z czasem padną, zakończę hodowlę. Nie widzę dalszego sensu jej prowadzenia – dodaje Ewa Grabowska.

Komentarze